Həyatımın ən qəribə dönüşü, əslində, çox uzaqda, təxminən üç min kilometr aralıda başladı. Qardaşım Elşən on ildir Praqada yaşayır, orada evlənib, iki uşaq atasıdır. Hər il onu görməyə getməyi planlaşdırır, amma işdən, uşaqlardan, təngnəfəslikdən bir cür mümkün olmurdu. Nəhayət, ötən il oktyabrda qərar verdim – getdim. Təyyarə Bakıdan Praqaya üç saat yarım çəkdi, amma mənə elə gəldi ki, bütün bir ömrü uçmuşam. Elşən aeroportda məni gözləyirdi, onu görəndə içimdə nə isə qırıldı – nə qədər darıxmışdım, nə qədər vaxt itirmişdik. Bir həftə qalmağı planlaşdırmışdım, amma Elşən dedi ki, “heç olmasa on gün qal, sənə Praqanı göstərim, mənim işlərimi gör, rahatla”.
O günlərdə Elşən məni şəhəri gəzdirdi, Karlov körpüsündən keçdik, qədim küçələri, qotik kilsələri gördüm, yerli pivə içdik. Axşamlar isə o, məni evinə aparıb, həyat yoldaşı Zuzana ilə birlikdə nahar edirdik. Elşən Çexiyada tikinti şirkətində çalışır, həftəsonları isə bir az da olsa əlavə gəlir əldə etmək üçün onlayn kazino ilə maraqlanırdı. Mən bunu təsadüfən gördüm – bir axşam qonaq otağında oturmuşdu, planşetində nəyisə fırladırdı, üzündə o məşhur “Elşən təbəssümü” var idi. Soruşdum: “Nə oynayırsan?”. Gülümsədi, dedi: “Bir az əyləncə, qardaş. Sən də istəyirsən, sənə göstərim?”. Həmin axşam Elşən mənə mostbet přihlášení etməyi göstərdi, öz hesabına daxil oldu, qaydaları izah etdi. Mən əvvəlcə həvəslə yanaşmadım, çünki Azərbaycanda belə şeylərə həmişə uzaq durmuşdum. Amma Praqada, qardaşımın evində, bir stəkan çex pivəsinin yanında, hər şey fərqli idi.
Elşən mənə dedi: “Sən işdə nə qədər streslisən, gəl bir az rahatla. Pul qazanmaq fikrində olma, sadəcə prosesə bax”. O, mənim üçün kiçik bir depozit qoydu, ən sadə slot oyunlarından birini açdı. Spinə basdım. Çarxlar döndü. İlk dəfə idi ki, belə bir şey edirdim. Ürəyim bir az döyündü, amma qorxu yox idi. Qardaşım yanımda idi, gülür, “bax, bax, indi bir şey olacaq” deyirdi. İkinci spində kiçik bir qazanc gəldi, sevindim. Dördüncü spində free spins açıldı, ekranda işıqlar yanıb-sönməyə başladı. Elşən bağırdı “vay, vay, bax bu yaxşıdır!”. O gecə cəmi iyirmi dəqiqə oynadıq, qazancım depozitin təxminən beş qatı oldu. Elşən pulu çıxartdı, mənə dedi: “Bu, sənin Praqa xatirəndir”. Mən güldüm, o da güldü. O an başa düşdüm ki, qumar oynamaq mənim beynimdə canlandırdığım kimi pis bir şey deyil. Hər şey insanın özündən, həddini bilməsindən asılıdır.
Azərbaycana qayıdandan sonra həmin hiss yadımda qaldı. Praqanın o soyuq, amma isti axşamları, qardaşımın evindəki rahatlıq, birlikdə güldüyümüz anlar. İşdə yenə köhnə ritm başladı – saat səkkizdə ofisdəyəm, axşam yeddiyə kimi ordayam, sonra ev, uşaqlar, ev işləri. Həyat yoldaşıma Praqadan danışdım, qardaşımın onlayn oynadığını da dedim. O, bir az narahat oldu, amma mən ona izah etdim ki, bu, Elşən üçün sadəcə bir əyləncədir, pul qazanmaq üçün deyil. Bir gün axşam, uşaqlar yatandan sonra, mən də həmin platformanı xatırladım. Kompüteri açdım, Elşənin mənə verdiyi linki tapdım, mostbet přihlášení etdim. Öz hesabımı yaratdım, kiçik bir depozit qoydum. Oynamadım. Sadəcə oturdum, oyunlara baxdım. O Praqa axşamlarını xatırladım. Qardaşımın gülüşünü, “bax, bax” deyə bağırmasını. Və birdən hiss etdim ki, bu, mənim üçün təkcə oyun deyil – bu, qardaşımla aramdakı məsafəni azaltmaq, onun dünyasını anlamaq, onunla hər gün olmasa da, bir şəkildə əlaqə saxlamaq üsuludur.
Həmin gündən başladı mənim bu marağım. Amma mən heç vaxt Elşənin mənə öyrətdiyi qaydaları pozmadım: ayırdığım büdcədən artıq oynamadım, uduzanda “qaytararam” deyə dalanmadım, udanda həddimi aşmadım. Həftədə bir-iki dəfə, axşam saatlarında, sakitcə oturub oynayırdım. Bəzən slotlar, bəzən canlı kazino, bəzən də sadəcə izləyirdim. Və hər dəfə mostbet přihlášení etdikdə, beynimdə Praqa, qardaşım, o axşamlar canlanırdı. Bir dəfə Elşənə zəng vurub dedim ki, “mən də sənin kimi oynayıram”. Səsində təəccüb, sonra sevinc hiss etdim. Dedi: “Yaxşı edirsən, amma qaydaları unutma”. Unutmadım.
Təxminən üç ay sonra işdə çox ağır bir layihə başa çatdırdıq. Mükafat olaraq şirkət mənə və həmkarıma bir həftəlik tətil hədiyyə etdi. Haraya getmək istədiyimi soruşanda, heç düşünmədən dedim: “Praqa”. Həyat yoldaşım da həvəslə razılaşdı. Həmin səfərdə uşaqları da götürdük, beş gün qardaşımla bir yerdə qaldıq. O dəfə Praqanı daha fərqli gördüm – artıq turist deyildim, sanki ikinci evimə gəlmişdim. Axşamlar Elşənlə bir yerdə oturub oynadıq, Zuzana çay hazırladı, uşaqlar yanımızda oynadı. Bir gecə Elşən mənə dedi: “Qardaş, bilirsən, mən səninlə fəxr edirəm. Sən bu işə ağılla yanaşdın, öz həddini bildin”. Mən gülümsədim. Fəxr məsələsi deyildi. Məsələ o idi ki, mən illərdir qardaşımla aramda olan o məsafəni, o susğunluğu, o “görüşə bilməmək” həsrətini bir oyun vasitəsilə aradan qaldırmışdım. Hər dəfə spinə basanda, sanki onun yanında, onun evində oturmuş kimi hiss edirdim.
Bu gün, aylar sonra, mən hələ də oynayıram. Həftədə bir-iki dəfə, maksimum yarım saat. Həyat yoldaşım artıq öyrəşib, bəzən yanımda oturub baxır, “bu gün nə qazandın?” deyə soruşur. Mən gülürəm, “əsas qazanc o deyil” deyirəm. Əsas qazanc mənim üçün o hissdir – qardaşımla eyni şeyi etdiyimiz, eyni həyəcanı paylaşdığımız hissi. Biz indi daha çox danışırıq, daha çox paylaşırıq. Bəzən bir-birimizə “bu gün nə oynadın?” deyə mesaj atırıq. Üç min kilometr arada, amma sanki yan-yanayıq. O Praqa səfəri, o axşam Elşənin mənə “gəl sənə göstərim” dediyi an, əslində mənim üçün yeni bir dünyaya, yeni bir əlaqəyə açılan qapı oldu. Mən o qapıdan girdim, və bu gün deyirəm ki, oyun mənə təkcə pul qazandırmadı – mənə qardaşımı daha yaxından tanımağı, onunla daha sıx bağlanmağı, və ən əsası, uzaqda olsaq da, ürəkcə yaxın olmağı öyrətdi. Həyatda ən böyük uduş bəzən belədir – kiminsə ürəyinə yol tapmaq, kiminsə dünyasını başa düşmək. Mən o uduşu Praqada, qardaşımın evində, bir stəkan çex pivəsinin yanında qazandım. Və bu gün hələ də, hər dəfə oyuna girdikdə, o hissi yaşayıram. Sağ ol, Elşən. Sağ ol, o gözəl Praqa axşamları.
При поддержке